شش سال از آخرین نوشتهٔ این وبلاگ می‌گذرد. خردادِ ۱۳۹۹، اینجا صفحهٔ معرفی معدن سنگ گرانیت خاکستری زادراک بود؛ جایی که از سنگ، معدن و بازار گرانیت می‌نوشتیم. امروز این وبلاگ با مأموریتی تازه باز می‌شود: روایت کامل مسیر سنگ، از دل معدن تا تبدیل‌شدن به تندیس.
من محمود کهنسال «سارو» هستم؛ پیکرتراش و مجسمه‌ساز. در این شش سال، راه از معدن کشیده شد به اتاق کار: طراحی، مدل‌سازی و پیکرتراشیِ سلسله‌ای ادامه‌دار با نام «اساطیر ایران کهنسال» — روایت شخصیت‌های شاهنامه و تاریخ اسطوره‌ای ایران به زبان سنگ و فرم. هر اثر این سلسله با پژوهش در منابع معتبر ساخته و با مستندسازی کامل منتشر می‌شود و همچنان ادامه دارد؛ تازه‌ترین اثر منتشرشده تا امروز، اردشیر بابکان است.
از این پس در همین وبلاگ دو ستون محتوایی می‌خوانید: آموزش پیکرتراشی سنگ — از شناخت سنگ‌ها و ابزار تا تکنیک، صیقل و نگهداری اثر — و آشنایی با بزرگ‌ترین پیکرتراشان سنگ ایران و جهان. پنج نوشتهٔ قدیمی این وبلاگ هم دقیقاً به شکل امروز باقی می‌مانند؛ سندی از نقطهٔ شروعی که از معدن آغاز شد.
چرا «از معدن تا تندیس»؟
سنگ‌تراشی و پیکرتراشی دو سر یک طیف‌اند. گرانیت از سخت‌ترین سنگ‌های کاری است؛ کسی که سال‌ها با بافت، رگه و سختی گرانیت کار کرده باشد، شناختی به دست می‌آورد که در هیچ کتابی نمی‌نویسند. همان شناخت، پایهٔ کار هنری شد: هر تندیس نتیجهٔ گفت‌وگوی پیکرتراش با سنگی است که منشأ آن را از نزدیک می‌شناسد. معدن زادراک برای من فقط منبع بازرگانی نبود؛ کلاس درس سنگ بود.
از این وبلاگ چه می‌خوانید؟
- آموزش گام‌به‌گام پیکرتراشی سنگ: شناخت گرانیت، مرمر و تراورتن برای حجاری؛ ابزار (قلم، چکش، باله)؛ از بلوک خام تا اثر نهایی؛ صیقل، ایمنی و نگهداری
- بزرگان پیکرتراشی جهان: میکل‌آنژ، برنینی، کانووا، برانکوشی و دیگران — با منابع معتبر
- سنت سنگ‌نگاره و پیکرتراشی ایران: از سنگ‌نگاره‌های هخامنشی و ساسانی تا طاق‌بستان
- پشت‌صحنهٔ آثار سلسلهٔ «اساطیر ایران کهنسال»: ایده، طرح، مدل‌سازی و اجرا
از کجا شروع کنید؟
- آرشیو کامل آثار و مستندات: sarorobat.github.io
- ویدیوی آثار: یوتیوب @Saro_Sculpture و آپارات
- روزمره‌های کارگاه: اینستاگرام @saro_sculpture
یادداشت صادقانه: پنج نوشتهٔ خرداد ۱۳۹۹ این وبلاگ بخشی از آرشیو مستند هنرمند شده‌اند (کپی محلی + بایگانی وب) و عیناً حفظ می‌شوند. این نوشتهٔ بازگشایی بر اساس اسناد و آرشیو خودم نوشته شده است.
— محمود کهنسال «سارو»، آبان ۱۴۰۵